dinsdag 21 oktober 2014

Forever Friends

Voor altijd vriendjes.

Ik heb al tig beren gehaakt voor mijn kieskeurige zoon. Nooit is het goed, ondanks ik altijd wel een geel-achtige kleur gebruikt. De neus te dik, de ogen scheef, de buik te groot.
Toen ik laatst op internet aan het surfen was kwam ik in een haakgroep een forever friends beertje tegen. Alsof hij het geroken had stond hij uit het niets naast me en zei "dat is nou het beertje waarvan ik droom". Wijze woorden van een zesjarige, waarop #3 aangerennen komt en zegt "dat is nou het beertje van de droom". Papegaai?
Zo gezegd zo gedaan, het manneke kwam al met de wol doos aanzetten en vond mijn Scheepjeswol stone washed (wat ik nodig heb voor een kussen waaraan ik maar niet vooruit kom) het meest geschikt.
Print het patroontje effe mama! Nou, het is een kooppatroon. Dan koop je het toch?
Een kooppatroon is een ding maar het erop wachten duurde hem veel te lang. Ik bestelde, betaalde en wachtte af en op een goede dag arriveerde het patroontje in mijn mailbox. Yes!
Maar ook dat had hij op een of andere manier weer aan zien komen dus ik moest gelijk beginnen. Alleen had ik het die week te druk met andere dingen. Dan zeg je dat toch af? Uhm.
Zondag besloot ik het beertje hoe dan ook klaar te maken, maar ook dat was niet gelukt. Uiteindelijk heb ik hem vanavond onder dwang klaar gemaakt.

Resultaat op zondag avond

Resultaat voor het slapen gaan van #6
Eindresultaat.. Zijn voor altijd vriendjes beertje




Bedankt Kristel Droog voor het ontwerpen van zo'n geweldig patroon! Wordt vervolgd..

Linda

zondag 19 oktober 2014

Hout

Een betere titel dan hout kan ik vandaag op deze prachtige zondag in de herfst, of is het zomer? niet vinden.
Na heel wat grote harten gemaakt te hebben vond ik het wel leuk eens een klein hart te maken. Een vrolijk kleurrijk uiltje op een paars hart. Het hart is voorzien van 6 lagen verf, niet omdat dat moet, maar omdat steeds de kleur niet beviel. Nu bevalt de foto me weer niet, maar ik kan niet wachten om het te delen ;)



Ik had bij de uilen nieuwe vleugels en poten uitgeprobeerd en ik vind het resultaat zelf helemaal goed. Precies zoals ik het wil. Eigenlijk was het hart hieronder eerder in de maak, maar het gekleurde vleugelloos uiltje lag al langer en omdat ik het taupe hart aan iemand kado wilde geven moest ik die nieuwe vleugels toch ergens uit proberen.

Mijn lieve vriendinnetje had ik verteld dat ik iets voor haar ging maken. Ik wilde iets proberen met het kleiner hart en waarom voor haar? Gewoon omdat ze me accepteert zoals ik ben al 20 jaar lang. We zijn de laatste jaren naar elkaar toe gegroeid, toch hebben we weinig contact, zien elkaar bijna nooit, maar als er iets is delen we dit wel. Tijd voor leuke dingen samen hebben we te weinig en het gekke is dat als je elkaar nodig hebt, echt nodig, dan is er opeens wel tijd.
De fantastische eigenschap "iemand accepteren zoals hij/zij is" had ze ook al jaren geleden. Zij is gebleven zoals ze altijd was, grotendeels dan en ik ben veranderd, laten we zeggen minder wild geworden dus vandaar ik vond dat zij dit hartje verdiende. Al hoe wel laatst zei iemand tegen mij dat ik tijdens mijn middelbare schoolperiode zo'n lieve blonde engel was (!)

Dan had ik nog een probeersel. Home is where the heart is, maar dan anders. Tja.. Hoe ging ik dat aanpakken, na heel wat huisjes gehaakt te hebben is dit het resultaat waar ik nog het meest tevreden over was. En natuurlijk een klein hart!

Wat ik verder nog op deze zonnige zondag heb gedaan behalve bovenstaand af te ronden?
Lekker aan een nieuw projectje gehaakt en koffie gedronken met een goede vriend van mijn man en dat allemaal in de tuin.

Fijne avond allemaal en tot volgende keer.

Liefs,
Linda





zondag 12 oktober 2014

Afmaken waar je aan begint..

Ik was altijd van het niet afmaken. Dat wil zeggen ik begon aan honderd en een ding en niets maakte ik klaar. Creatief gezien dan. Het ging de laatste jaren al beter maar sinds ik mama ben, ben ik op dat front in positieve zin veranderd. Ik vond en vind het nu wel belangrijk om iets af te maken. Dat is ook de reden dat ik nooit aan grote dingen zal beginnen, naja zeg nooit nooit. Ik las vaker blogs of berichten op internet waar mensen schreven dat ze tig dingen in een mand genaamd "onafgemaakt" hadden liggen. Dat zou mij nooit gebeuren. Maar sinds ik met Sjun bezig ben gebeurt het wel eens. Gewoon omdat het niet anders kan.

Vorig weekend behaalde mijn vader zijn pensioengerechtigde leeftijd en jeetje! Wat geniet die man van zijn wel verdiende pensioen, de eerste dag tenminste, maar hij kon niet anders we waren immers een weekendje weg. Hij is van de categorie als je stopt met werken val je om, klinkt niet fijn maar er zijn van die mensen die altijd hard werken, teveel ook, te goed zijn en als er dan een dag komt dat ze gaan genieten, krijgen ze opeens te horen dat er iets mis is, goed mis. Ik hoop dat het bij hem niet zo zijn, daarom typ ik het alvast, als ik dingen denk en ik zeg ze komen ze niet uit, toch?
Eerlijk gezegd vind ik ook dat hij genoeg ellende heeft gehad, ik had vroeger zo gehoopt dat mijn ouders ooit samen op een serre in een warm land met een zacht briesje konden genieten van hun oude dag.
En als ik oudere mensen innig gearmd door het dorp of door een stad zie lopen besef ik dat het bij hun nooit zo zal zijn. Ze lopen steeds polonaise, mama voorop in de rolstoel en pap alaaf! erachteraan.
Feit is dat ik wel heel gelukkig ben dat ik beide nog heb. Het weekend dacht ik eigenlijk mijn onafgemaakte werkjes af te maken, maar het was veel te mooi, te leuk en te relax daar om ook maar iets te doen.

Genoeg somberheid! Iets afmaken. Vanochtend heb ik mijn 2 enige (alhoewel er ligt nog een derde te wachten maar die hoeft nog niet af nu) dat-doe-ik-morgen-wel projecten afgemaakt. Het was een schattig tuimeluiltje naar een patroon van Sapie van Schepen via facebook. Sapie bedankt voor je hulp, bij de stukken waar in niet uit kwam.





En een uil die nog op een hart moet komen, een kadootje voor een lieve speciale vriendin, vandaar ik ook niet de hele uil gefotografeerd heb. Ik zoek nog naar een pakkende tekst!





En na de hele middag harten in de grondverf gezet te hebben ben ik inmiddels weer begonnen aan een nieuw project.

Als deze wordt zoals het voorbeeld op het patroontje, is het geweldig, maar ook dit zal weer wat langer blijven liggen, zoals gezegd, ik ben van de snelle projectjes!

Fijne zondag nog..

Lieve groeten,

Linda