maandag 29 december 2014

Broche

Gisteren hadden we een bezoekje van lieve vrienden waarmee we ontzettende leuke creatieve gesprekken hadden over kaarsen gieten, mozaïeken, beeldhouwen en uiteraard mijn eigen dingen.
Het blijkt dat creatieve mensen vaak ook een creatieve geest hebben. En inlevingsvermogen en dat soort dingen. Fijn af en toe te spreken met mensen die dingen begrijpen.

Ik had een hele tijd geleden mini uiltjes gehaakt en wist niet wat ik ermee wilde of kon. Ze stonden in de woonkamer te wachten op mijn vervolg, ik dacht aan een sleutelhanger maar het mozaïek mevrouwtje had er een beter bestemming voor. Een verfraaiing voor aan haar broche-speld. Ook een leuk idee, toch?


Deze vond ik het zelf ook het leukste, dus maar gauw een nieuwe maken! Alleen jammer dat ik deze uiltjes uit mijn hoofd gehaakt heb dus even in het achterste van mijn hersenpan duiken ;)
Maar zo moeilijk waren ze niet, ik vond ze schattig en ze lagen echt al maanden te wachten om te mogen poseren op mijn blog.


De slinger van Nick mag nu ook op mijn site, het was een kado besteld door de kerstman.

Dan nu nog even aan het werk, mijn echte werk en dan verder met mijn vakantie..

Lieve groetjes en voor iedereen een goed uiteinde!

Linda

zondag 21 december 2014

Feestdagen en plannen!

Allereerst fijne sfeervolle kerstdagen en alle goeds voor het nieuwe jaar, dat je negatieve gedachten en emoties om kunt zetten in positieve creatieve dingen! het helpt echt waar!

Mijn allereerste blog publiceerde ik op 15 juli van het afgelopen jaar. Ik verwachte er niks van en heb tot nog toe maar 1 volger (bedankt Renate K.!).
Maar wat zeggen cijfers? Ik meende met bloglovin een groot bereik te hebben. Uhm... ja dat dacht ik echt. Het bleef bij 1 volger, dus het besluit op niet meer te bloggen zou snel zijn gemaakt, maar ik ben er weer eens achter gekomen dat cijfers niet alles zeggen.
Regelmatig wordt ik aangesproken over "mijn site" en zelfs mensen die hem niet lezen spreken erover. Hoe dat kan? tja waarschijnlijk zitten die mensen nu met rode wangetjes te lezen.
De twijfel over het creatieve aspect of het "wie ben ik" aspect is moeilijk. Wat wil men lezen? Voor de mensen die een facebook account hebben en toch deze blog lezen, laat hieronder een opmerking achter of plaats het op mijn pagina op facebook (privé bericht mag ook).
De vraag is wat of waarover wil je lezen?

De verwachtingen waren waarschijnlijk dat ik een hele creatieve blog zou schrijven, misschien zelfs patronen ging plaatsen of uitleg hoe ik dingen doe. Voor diegene, blijf me volgen want 2015 heeft verrassingen in petto voor mij en voor jou ;)

Misschien was de verwachting dat ik heel veel persoonlijke details zou gaan plaatsen en voor die mensen, de situatie is nog steeds hetzelfde, ik knutsel en freubel, heb een baan, zorg voor de kindjes en mama wordt niet meer beter, want als je COPD hebt is het niet zo dat je opeens meer lucht krijgt. Ik zal het (voor diegene die mij steeds vragen hoe het gaat -ik: niet zo goed, hun: ach misschien wordt het toch weer beter-) even uitleggen. COPD is een chronisch longaandoening, ze wordt niet meer beter, eerder slechter, uiteindelijk dan. Je hebt 4 fases en mama zit in fase 4. Wat overigens niet inhoud dat ze niet heel oud kan worden, dat kan wel, alles kan. Het wil min of meer zeggen dat ze 24 uur per dag afhankelijk is van zuurstof, zo'n apparaat en ze is ontzettend vatbaar voor een verkoudheid virus, wat voor ons heel onschuldig is. Helaas kan ik niet zeggen, ja goed - het gaat super met mama! Hoe graag ik dat ook zou willen.
Dat wil niet zeggen dat ik niet meer van mama geniet of zij van mij/ons, dat doe ik wel (jaja ik heb haar nog en daar ben ik blij mee) en ze helpt mij ontzettend met Sjun! en mijn plannen met Sjun!, dus mama ik weet dat u dit leest, blijf vechten, geef niet op, hou moed, een fase wil niet alles zeggen want ik kan en wil u nog niet missen! Hou dus vast aan mijn motto, blijf positief. O ja, nog zo'n leuk motto volg je hart, dat klopt!

Zo dat was het praktische gedeelte, zoals ik al typte heb ik een nieuwe plannen met Sjun! Heel veel nieuwe plannen, fantastische ideeën *kuch*. Maar daarover later meer *sorry*..

Vandaag was mijn lieve schoonzusje op visite met mijn schoonbroer en mijn lieve neefje en nichtje en daarna maakte ik nog twee slingers af.

En ik kreeg een nieuwe zeer bijzondere opdracht, ik was vergeten dat ik dit ook nog ooit moest doen,
voor wie wordt deze slinger?


Ik zou een andere keuze gemaakt hebben ;)

Na alle grijze slingers van de afgelopen weken, die ik na kerst zal plaatsen, was ik wel blij met een gekleurde opdracht, alleen de keuze van de letterkleur moet nog gemaakt worden door het opdrachtgevertje.

Deze slinger was voor kleine Kasper. Veel plezier ermee.


Kasper vindt Jip en Janneke leuk of ja, Kaspers ouders.




Dat was het weer, lieve groetjes..

Linda

dinsdag 25 november 2014

Pietjes

Na een druk carnavalsweekend weer eens tijd maken voor mijn blog en hobby, jeetje wat zijn die voorbereidingen en "af" bereidingen toch altijd intensief pfieuww...Alles is weer goed gedaan en ons dorpje is weer voorzien van een prachtig prinsenpaar en een ontzettend lieve jeugdprins en goedlachse jeugdminister. Wat zijn kinderen toch altijd fijn om mee om te gaan! Zo lief en onschuldig, zenuwachtig en ontzettend dapper en moedig dat ze zoiets aandurven. Ik sta ieder jaar weer versteld.

Ik elk geval had ik de afgelopen weken meer te doen dan uren in een dag zitten, maar als je de reacties van de mensen hoort, heeft het tenminste nut gehad. En van de fouten kunnen we allemaal weer leren.

In de tussentijd maakte in mijn kleine forever friend beertje af, die eigenlijk als sleutelhanger voor mijn liefste vriendinnetje was bedoeld. Maar hij heeft een iets groter formaat gekregen dan innieminnie en ik vind hem TE schattig. Volgende keer maar een nog kleinere haaknaald uitproberen ;)


Inmiddels heb ik ook het kant gevonden dat ik oorspronkelijk als sjaaltje wilde gebruiken, maar dat kan altijd nog.

Daarnaast had ik bij echtstudio een haakpatroon sinterklaas gekocht, maar dat vond ik te uitgebreid, het is een prachtig patroon maar ik besloot uiteindelijk toch mijn eigen versie te gebruiken, minder uitgebreid maar toch leuk! Ik wilde ook geen sinterklaas maar wel een pietje. Deze zijn het resultaat:

Al vind ik de lichtbruine weliswaar minder echt lijken, maar wel leuker, de kleur van piet maakt vanaf dit jaar toch niks meer uit.

Project Rudolf is inmiddels ook in een vergevorderd stadium, maar deze maak ik eerst helemaal af -denk ik- voordat ik hem ga voorstellen.

Liefs,
Linda

zaterdag 15 november 2014

Carnaval

Dan plaats ik meteen maar dit bericht.. stond ook nog klaar van een hele tijd geleden. Het is toch bijna afgelopen.

Mijn grote broer werd prins carnaval. En niet zomaar eentje. Hij maakte er meteen Gemeenteprins en zelfs nog Jubileumprins van, hoe bijzonder is dat?

Op het moment dat hij achter de buhne vandaan kwam viel ik bijna flauw, wat een moment! Wat een magie. Dit moet je gewoon een keertje meemaken, als is de spanning vooraf alleen al erg bijzonder.
Er ging van alles mis tijdens de voorbereiding naar de carnavalsdagen toe. Het begon al met zijn pak waar opeens een veel langere levertijd op was.

Maar wij, zijn zusje, schoonbroer en een van zijn beste vrienden met zijn vrouw gingen meteen aan de slag met een sketch. Hartstikke leuk om te doen. Ik besloot de kleding voor mijn rekening te nemen, zo hadden we bijvoorbeeld een liedje waarop we gingen jumpen d.m.v. filmpjes op internet kregen we het onder de knie. En uiteraard wilden we originele shirts aan trekken, waar ik met flockfolie tekst op maakte, het andere liedje valt te raden.

Ik vond het ook nog nodig om een mini carnavalsslinger te maken, zo'n grappige kleine.
En ik had een naamslinger met onbewerkelijk stof (!) voor hem gemaakt.
mini slinger

Het was een super leuk maar vooral druk jaar, waarin ik ook de kadootjes voor de zieken en hoogbejaarden van het dorp maakte. En de bedankjes voor de leden van de raad en hun partners, maar dat wordt vervolgd... Deze staan in het blog hieronder ;)
Alaaf!

Het einde van iets moois

Vanavond de laatste avond dat mijn grote broer mag uitrukken als prins van het dorp. De laatste keer dat dit rode geval in onze woonkamer hangt. Aan alle moois komt een einde.


Mensen die wat hier vanaf weten roepen nu waarschijnlijk "maar vrijdag dan"? Ja, vrijdag is de dag dat hij gaat aftreden, maar dit is de laatste avond dat hij nog een hele avond prins is. Eigenlijk blijft hij dan nog wel prins van de gemeente tot februari, maar dat terzijde.

Zowat 11 jaar geleden begon de ellende, er was geen prins te vinden en samen met mijn vriend werd ik prinses en minister, dit tot enige teleurstelling van mijn broer gezien zijn droom -gemeenteprins- hiermee in duigen viel, dat was namelijk het jaar erna al. Helaas... 11 jaar later kwam zijn droom dan toch eindelijk uit.

Ik mocht creatief gezien helemaal los gaan.



40 bedankjes voor de dulle deesdig naar een patroon van haakmuts en mijzelf ;)
Ik versierde het hele huis en maakte slingers, voor hem, voor ons, voor iedereen die maar een slinger wilde.





Alles rood, geel en groen. Geloof me, ik kon de kleuren niet meer zien. Maar nu is het dan toch zo ver. Als ik terug kijk aan hoe hij heeft genoten, hoe serieus hij bezig was met alles, ge-wel-dig. Maar het treurige eraan is, ik heb er bijna niks van meegekregen en ook nu zit ik hier achter mijn pc, kids scharrelend op de achtergrond, chronisch zieke (o)ma(ma) op de bank. De laatste avond.. wat zou ik er graag bij zijn geweest, gewoon omdat het kan, omdat het mag?
Maar lieve broer, ook zonder mij en je moeder heb je plezier gehad en dankzij de mensen om je heen een top tijd gehad. Ik hoop dat jou opvolger(s) er net zoveel plezier in zullen hebben als jij!

Maaarrr.... als je zo thuis zit, achter de geraniums wat doe je dan? Bijvoorbeeld je kleine forever friends beertje af maken (patroon Kristel Droog)?


Deze keer gehaakt met dun garen en haaknaald 1,25 echt een top combinatie, hij is iets te groot voor een sleutelhanger maar ik vind het beertje geweldig, en ja, dat zeg ik zelf ;)

Verder heb ik nog een pietje gehaakt, want Sint is vandaag in het land gearriveerd.

En wat doe je dan? Juist ja, pyama aan, kinderen in bed en slapen, truste zz zz zz


dinsdag 21 oktober 2014

Forever Friends

Voor altijd vriendjes.

Ik heb al tig beren gehaakt voor mijn kieskeurige zoon. Nooit is het goed, ondanks ik altijd wel een geel-achtige kleur gebruikt. De neus te dik, de ogen scheef, de buik te groot.
Toen ik laatst op internet aan het surfen was kwam ik in een haakgroep een forever friends beertje tegen. Alsof hij het geroken had stond hij uit het niets naast me en zei "dat is nou het beertje waarvan ik droom". Wijze woorden van een zesjarige, waarop #3 aangerennen komt en zegt "dat is nou het beertje van de droom". Papegaai?
Zo gezegd zo gedaan, het manneke kwam al met de wol doos aanzetten en vond mijn Scheepjeswol stone washed (wat ik nodig heb voor een kussen waaraan ik maar niet vooruit kom) het meest geschikt.
Print het patroontje effe mama! Nou, het is een kooppatroon. Dan koop je het toch?
Een kooppatroon is een ding maar het erop wachten duurde hem veel te lang. Ik bestelde, betaalde en wachtte af en op een goede dag arriveerde het patroontje in mijn mailbox. Yes!
Maar ook dat had hij op een of andere manier weer aan zien komen dus ik moest gelijk beginnen. Alleen had ik het die week te druk met andere dingen. Dan zeg je dat toch af? Uhm.
Zondag besloot ik het beertje hoe dan ook klaar te maken, maar ook dat was niet gelukt. Uiteindelijk heb ik hem vanavond onder dwang klaar gemaakt.

Resultaat op zondag avond

Resultaat voor het slapen gaan van #6
Eindresultaat.. Zijn voor altijd vriendjes beertje




Bedankt Kristel Droog voor het ontwerpen van zo'n geweldig patroon! Wordt vervolgd..

Linda

zondag 19 oktober 2014

Hout

Een betere titel dan hout kan ik vandaag op deze prachtige zondag in de herfst, of is het zomer? niet vinden.
Na heel wat grote harten gemaakt te hebben vond ik het wel leuk eens een klein hart te maken. Een vrolijk kleurrijk uiltje op een paars hart. Het hart is voorzien van 6 lagen verf, niet omdat dat moet, maar omdat steeds de kleur niet beviel. Nu bevalt de foto me weer niet, maar ik kan niet wachten om het te delen ;)



Ik had bij de uilen nieuwe vleugels en poten uitgeprobeerd en ik vind het resultaat zelf helemaal goed. Precies zoals ik het wil. Eigenlijk was het hart hieronder eerder in de maak, maar het gekleurde vleugelloos uiltje lag al langer en omdat ik het taupe hart aan iemand kado wilde geven moest ik die nieuwe vleugels toch ergens uit proberen.

Mijn lieve vriendinnetje had ik verteld dat ik iets voor haar ging maken. Ik wilde iets proberen met het kleiner hart en waarom voor haar? Gewoon omdat ze me accepteert zoals ik ben al 20 jaar lang. We zijn de laatste jaren naar elkaar toe gegroeid, toch hebben we weinig contact, zien elkaar bijna nooit, maar als er iets is delen we dit wel. Tijd voor leuke dingen samen hebben we te weinig en het gekke is dat als je elkaar nodig hebt, echt nodig, dan is er opeens wel tijd.
De fantastische eigenschap "iemand accepteren zoals hij/zij is" had ze ook al jaren geleden. Zij is gebleven zoals ze altijd was, grotendeels dan en ik ben veranderd, laten we zeggen minder wild geworden dus vandaar ik vond dat zij dit hartje verdiende. Al hoe wel laatst zei iemand tegen mij dat ik tijdens mijn middelbare schoolperiode zo'n lieve blonde engel was (!)

Dan had ik nog een probeersel. Home is where the heart is, maar dan anders. Tja.. Hoe ging ik dat aanpakken, na heel wat huisjes gehaakt te hebben is dit het resultaat waar ik nog het meest tevreden over was. En natuurlijk een klein hart!

Wat ik verder nog op deze zonnige zondag heb gedaan behalve bovenstaand af te ronden?
Lekker aan een nieuw projectje gehaakt en koffie gedronken met een goede vriend van mijn man en dat allemaal in de tuin.

Fijne avond allemaal en tot volgende keer.

Liefs,
Linda





zondag 12 oktober 2014

Afmaken waar je aan begint..

Ik was altijd van het niet afmaken. Dat wil zeggen ik begon aan honderd en een ding en niets maakte ik klaar. Creatief gezien dan. Het ging de laatste jaren al beter maar sinds ik mama ben, ben ik op dat front in positieve zin veranderd. Ik vond en vind het nu wel belangrijk om iets af te maken. Dat is ook de reden dat ik nooit aan grote dingen zal beginnen, naja zeg nooit nooit. Ik las vaker blogs of berichten op internet waar mensen schreven dat ze tig dingen in een mand genaamd "onafgemaakt" hadden liggen. Dat zou mij nooit gebeuren. Maar sinds ik met Sjun bezig ben gebeurt het wel eens. Gewoon omdat het niet anders kan.

Vorig weekend behaalde mijn vader zijn pensioengerechtigde leeftijd en jeetje! Wat geniet die man van zijn wel verdiende pensioen, de eerste dag tenminste, maar hij kon niet anders we waren immers een weekendje weg. Hij is van de categorie als je stopt met werken val je om, klinkt niet fijn maar er zijn van die mensen die altijd hard werken, teveel ook, te goed zijn en als er dan een dag komt dat ze gaan genieten, krijgen ze opeens te horen dat er iets mis is, goed mis. Ik hoop dat het bij hem niet zo zijn, daarom typ ik het alvast, als ik dingen denk en ik zeg ze komen ze niet uit, toch?
Eerlijk gezegd vind ik ook dat hij genoeg ellende heeft gehad, ik had vroeger zo gehoopt dat mijn ouders ooit samen op een serre in een warm land met een zacht briesje konden genieten van hun oude dag.
En als ik oudere mensen innig gearmd door het dorp of door een stad zie lopen besef ik dat het bij hun nooit zo zal zijn. Ze lopen steeds polonaise, mama voorop in de rolstoel en pap alaaf! erachteraan.
Feit is dat ik wel heel gelukkig ben dat ik beide nog heb. Het weekend dacht ik eigenlijk mijn onafgemaakte werkjes af te maken, maar het was veel te mooi, te leuk en te relax daar om ook maar iets te doen.

Genoeg somberheid! Iets afmaken. Vanochtend heb ik mijn 2 enige (alhoewel er ligt nog een derde te wachten maar die hoeft nog niet af nu) dat-doe-ik-morgen-wel projecten afgemaakt. Het was een schattig tuimeluiltje naar een patroon van Sapie van Schepen via facebook. Sapie bedankt voor je hulp, bij de stukken waar in niet uit kwam.





En een uil die nog op een hart moet komen, een kadootje voor een lieve speciale vriendin, vandaar ik ook niet de hele uil gefotografeerd heb. Ik zoek nog naar een pakkende tekst!





En na de hele middag harten in de grondverf gezet te hebben ben ik inmiddels weer begonnen aan een nieuw project.

Als deze wordt zoals het voorbeeld op het patroontje, is het geweldig, maar ook dit zal weer wat langer blijven liggen, zoals gezegd, ik ben van de snelle projectjes!

Fijne zondag nog..

Lieve groeten,

Linda

zondag 21 september 2014

Jarige job!

Afgelopen week was ons oudste zoontje jarig, ik besloot zelf de traktatie te maken, maar doen niet alle ouders dat? Maar om nou alweer met snoep aan te komen? En nee hoor, ik ben echt niet zo'n mama die haar kinderen helemaal volstopt met biologische producten en alleen maar groente en fruit, helemaal niet *schaam*.

Ik vond het leuk om wat te maken waar ze iets aan hebben.
Dus geen snoep, maar een blijvend iets. Het werd een sleutelhanger, een huisje dat ik zag in het boekje leuks met lapjes en aangezien er van dat huisje geen patroon in stond, heb ik het zelf maar gemaakt.

Alleen vond ik het toch zielig als de kinderen geen snoep hadden, dat dan weer wel. Dus ik hing er wat snoepsleutels aan, de kinderen noemt het "speentjes".

Grappig was dat er later in de klas wel nog het blijvend iets lag, maar de snoepjes gevlogen waren, volgende keer toch maar weer een zak snoep?

Toen ik de foto van de huisjes op Facebook plaatste merkte ik al gauw dat mama's en andere vrouwelijke personen er wel enthousiast van worden. Ik maakte er vanmiddag nog wat.



De onderste hebben zelfs ramen en deuren ;)

Verder ben ik deze week druk geweest met het afronden van een naambord en een regenboog uil. Wederom super leuk om te doen. En die regenboog uil wilde eigenlijk helemaal niet weg bij mij.



Maar.... weer iemand gelukkig gemaakt.

Toen ik toch bezig was met de huisjes en de naaimachine heb ik meteen deze lieve uiltjes gemaakt. Vorig jaar maakte ik dezelfde maar dan in herfstkleuren, grote voor een vriendin en dezelfde als deze maar dan met kraaltjes voor mezelf.
Dit jaar wilde ik vrolijke kleuren ook als is het nu herfst.



Het weekend is alweer bijna om, maar toch een fijne zondag!

Lieve groetjes,
Linda


zondag 7 september 2014

Winkel


Allereerst eendje Kwek waaraan ik deze week de laatste hand legde, hier is hij:



Ik zocht hem al een tijdje op internet, althans zijn patroon. Uiteindelijk bleek het makkelijker dan gedacht het patroon komt namelijk uit het boekje Zoomigurumi wat gewoon in mijn kast op mij stond te wachten. En met dat boekje ben ik nog lang niet klaar!!

Wat ik wilde vertellen vandaag....


Mama, het is wel leuk dat je nu een echte winkel hebt! Uhm.. een echte winkel? Waar heb je het over schat? Ja hier in het hok, het lijkt hier wel een winkel! Nou dat zijn gewoon mijn hobby spullen maar dan in de opgeruimde variant hoor. Ik vind het een winkel en als ik hier een mandje pak dan kan ik daar de spullen in doen en kom ik bij jou betalen..

Zo begon het gesprek tussen mijn zoon afgelopen week. Mijn winkel (lees: berghok) of zullen we het MIJN ATELIER noemen, klinkt beter ;)
Mijn atelier dus, was grondig aan een opruimbeurt toe. En aangezien mijn hubby zijn onlangs gevonden passie, kaarsen maken, compleet met toebehoren netjes gerangschikt had in opbergbakken kon ik niet achterblijven.
Dus vorig weekend toen er toch geen echte kermis voor kleine kinderen was besloten we net als Woezel en Pip -Hok Opruim Dag- te houden. En als ik aan opruimen begin moet het meteen grondig, alles uit de kasten en er weer in, maar die bakken, die moest en zou ik ook hebben.
Dus ook ik keek mijn lieve broer aan en vroeg of ik wat bakken uit zijn magazijn kon overnemen, voor een goed prijsje, was ik ook weer blij en had hij meer plek *kuch*. 
Maar aan de aangekochte bakken had ik natuurlijk weer veel te weinig en ik "kocht" er nog meer, eentje voor de verf, eentje voor de tape, eentje voor de piepschuim, eentje voor de vilten band, eentje voor de houten prullaria, eentje voor de mini vogelhuisje, eentje voor.... need I say more? Uiteindelijk was het resultaat zondagmiddag helemaal naar wens, iets wat resulteerde in een volgens mijn zoon winkel.

Helaas ben ik er in de loop van afgelopen week achter gekomen dat het helemaal niet praktisch is geweest wat ik heb gedaan, aangezien beide zonen, regelmatig komen shoppen waardoor ik telkens nieuwe voorraad moest bijvullen of te wel, alles weer terug sorteren. Naja.. Ik kan me voorstellen dat zoonlief het geweldig vond, ik vond het naaikamertje van mijn moeder vroeger ook machtig interessant, ik knipte zelfs de stof op maat voor de klanten, waar mama minder blij mee was.

Dus met het opruimen van mijn stofkast zal ik nog maar even wachten totdat hij de leeftijd heeft bereikt dat stukken uit dingen knippen niet meer interessant is, voorlopig graaf ik dus verder in mijn berg stof, alhoewel misschien wat voor vandaag?

Resultaat hok-opruim-dag


Ik ga weer verder heb nog een hoop creatieve projecten liggen, fijne zondag!

Lieve groetjes,
Linda

zondag 31 augustus 2014

Petekindjes

HOERA!! Ik ben weer peettante geworden en wederom van een klein snoezig meisje. Wat ben ik blij!
Ik zit zelf ook helemaal op een rose wolk.

's avonds ging ik haar meteen bewonderen en wat was het weer een perfect kindje. Voor mijn eerste controle was ze er weer goed uitgekomen. Ik heb helaas zo'n sensortje dat baby's scant. Doordat mijn eerste kindje niet zo perfect en gezond was gaat dat radartje telkens weer werken als er een kindje in de familie komt en pas dan kan ik het loslaten. Klinkt allemaal erg wazig en vaag maar bij onze eerste zag ik meteen dat er iets mis was en ondanks alle artsen, verloskundigen, kraamzorg, familie en vrienden zeiden dat het niet zo was, bleek het achteraf wel zo. Nou, eerste controle gelukt! ZE IS PERFECT ;)
Nu hopen dat het zo blijft. Dat was de medische kant.

Ik ben zo verliefd! Nooit gedacht dat ik verliefd op een vrouw zou worden  maar dit kleine meisje, heeft net als mijn andere petekindje mijn hart gestolen. Wat een dotje!

Uiteraard was ik al aan het knutselen geslagen en zie hier de resultaten:



Natuurlijk, hoe kon het ook anders een naamslinger, een houten bord met naam met een gehaakt uiltje en een snoezig knuffeldoekje! 

In diezelfde week werd nog een iemands petekindje geboren en met alle liefde maakte ik nog een naamslinger, deze keer voor de kleine Zoë! 



Met een klein presentje van Sjun! by Linda erbij, moet kunnen toch?

Gelukkig en eindelijk kon ik mijn nieuwe stempel-setje gebruiken, wat meteen de link is naar het wazige doosje dat ik laatst op facebook showde.

De stempels maakte Miss Honeybird voor mij, een super lieve meid die aan alle wensen meewerkte. Simone bedankt! Helemaal top, vooral het lieve mini stempeltje ;)


En als laatste show ik dan ook nog maar mijn eigen bord, waar ik heel blij mee ben!



Fijne zondag, het is kermis, zonder attracties :(

Lieve groetjes,
Linda


zondag 24 augustus 2014

Naamslinger

Wat vind ik het leuk om naamslingers te maken! Toen ik zo'n slinger voor het eerst zag dacht ik "ow, das iets wat zo gepiept is, uurtje?" Uhm... niks is minder waar. Het begint al bij stof knippen, knip maar eens een paar rechthoeken, dat gaat niet zomaar, dan zul je eerst moeten aftekenen, dan knippen, maar knip niet scheef want dan kun je de volgende weer eerst recht gaan maken (ervaring). Inmiddels wat slingers verder kan ik mededelen dat ik overgestapt ben op een rolmes en een degelijke snijmat inclusief quilt liniaal, kost wat, maar het scheelt een hoop werk. Toch zul je ook daar handigheid in moeten krijgen.

Mijn allereerste slinger was voor mijn neefje, ik geloof dat ik er enthousiaster over was dan hij, maar dat mag de pret niet drukken.

Het was voor mij een uitdaging om deze te maken, maar er volgden meer, veel meer. De laatste die ik heb ik gemaakt was voor broer en zus.





Eentje wat ik heel bijzonder vond om te maken was die voor het dochtertje van een lieve vriendin. De start van het kleine hummeltje was niet zo best en de zwangerschap was helaas al ook niet vlekkeloos verlopen. Toen ik de slinger onlangs op de doop van de kleine meid zag ophangen voelde ik me trots maar besefte ik ook weer hoe bijzonder een mensenleven is. En hoe fijn het is om zulke lieve mensen om je heen te hebben.



Fijne zondag!