maandag 18 april 2016

Schrijven of schrijven?

Als mijn moeder wat schreef vroeger kwam dat echt binnen daarbij had zij een constant handschrift (ook al vond ze zelf van niet). Of het nou een boodschappenlijstje was of een gedichtje in mijn poezie album, snel of langzaam, ze schreef altijd hetzelfde.  Ik daarin tegen klieder wat af. Als ik in een vriendenboekje voor vriendjes van de kinderen moet schrijven slaat de paniek al toe. Als ik dan blader en zie hoe netjes al die mama’s en papa’s schrijven denk ik, kindje toch? Waarom geef jij nou het boekje aan een van mijn kinderen? Zo is het toch gelijk verpest? Maar ja, dat kan ik natuurlijk niet zeggen aan al die mama’s en papa’s hun kind zou ontroostbaar zijn dat mijn kinderen niet in het boekje willen schrijven, alsof ze hem/haar niet aardig vinden, wat natuurlijk niet het geval is.
Het probleem zit echt bij de mama ;)

Maar schrijven heb ik wel altijd leuk gevonden, zowel verhaaltjes schrijven (die verzon ik naar het schijnt al toen ik net kon praten) en schrijven –letters op papier kriebelen- vond ik ook altijd al leuk.  Waarbij ik wel moet bekennen dat ik sneller de laptop grijp al is het maar voor een to do lijst van die dag.

Op de geboorte harten schilder ik altijd met de hand de naam, natuurlijk teken ik het eerst even voor anders wordt het een drama! Alleen bij deze witte letters was dat wat moeilijker, je wilt natuurlijk niet de potlood erdoor heen zien.

Communie hart / kadootje voor Esmee

 Van die doodles teken ik ook altijd als ik aan het bellen ben ofzo, deed mama ook altijd als ze op de thuiszorg wachtte maar ook voorheen toen we nog collega’s waren tekenden we hele telefoongesprekken vol, om zo nu en dan het blaadje met de behaalde resultaten in de lucht te houden.

Helemaal suf heb ik me laatst gezocht voor een cursus handlettering in de buurt, ook al wist ik van te voren dat ik daar toch niet aan toe zou komen. Ik struinde het internet af en uiteindelijk stuitte ik op iets ontzettend leuks, maar het eerste wat de mevrouw zei was “oefenen, oefenen en oefenen” en daar schort het bij mij aan, ik kan toch zeker schrijven? Of het netjes is, is een heel ander verhaal. Maar de cursus duurt mij alweer te lang dus ik schreef dit weekend maar gewoon wat, nadat ik enkele weken geleden slechts, de basis –lijnen van boven naar onderen- geoefend had, daarna was ik “klaar”. Een stapel boeken pronken alweer in mijn onlangs opgeruimde boekenkast en toen vond ik dat ik al best wat letters kon schrijven. En ieder handschrift is uniek toch?

Oefenen, oefenen, oefenen :( nog lang niet tevreden

 In ieder geval als ik eens heeeeeel veeeel tijd heb, ga ik er verder mee aan de slag.
De combinatie van tekenen en schrijven bevalt me wel.

Liefs,
Linda



donderdag 14 april 2016

Geboorte kubus

Je kent het wel net als je niet meer weet waar je moet beginnen krijg je een supergave opdracht waar je geen nee tegen kunt zeggen. Voor nieuwe dingen ben ik z.w.z. altijd in maar deze kubus was echt een uitdaging en stond al veel te lang op mijn to do lijstje. Twee vliegen in één klap!



Het geboortekaartje erop maken is stap een, maar dan wil je natuurlijk ook wat op de zijkanten. Dus die details moest ik zelf even fabriceren.





Als kers op de taart natuurlijk een rammel balletje erin. Ik heb deze kubus met veel plezier gemaakt en de volgende keer ga ik het anders aanpakken. Maar voor nu zal baby Renske er vast veel plezier aan beleven.

Liefs,
Linda

vrijdag 1 april 2016

Naamslinger ff anders

Voor de carnaval vroeg iemand mij een naamslinger, jow geen punt.. Een paar dagen later kreeg een PB met een foto van het geboortekaartje, ik begon langzaam te snappen wat de bedoeling was. Toen er onder de tekst "misschien iets met de giraffe erop" kreeg ik het acuut spaans benauwd.



Het hoefde ook niet perse als het geboorte kaartje.. Nou bijna dan, maar dan wel in één kleur..
Ik vond hem zelf aardig gelukt en was helemaal blij met het resultaat! Met de foto's wat minder natuurlijk, maar ik ben géén fotograaf!

Leuke vlag, slechte foto ;)





Maar daarbij hield het niet op, ik heb de afgelopen maanden echt waanzinnig veelzijdige opdrachten gehad. Niet het standaard maar gewoon het #durf te vragen idee..
- Een slinger voor een bruidspaar, waarbij ik meteen mijn nieuwe vlaggetjes mocht testen;
- Een naamkussen maar dan net wat anders dan normaal;
- Een idee bedenken voor een communiegroep (niet onze eigen in het dorp hoor!)
- En nu heb ik weer een nieuwe aanvraag liggen waar ik me komend weekend op mag gaan uitleven!

Ik had een winnaar voor een nieuw Sjun! item, eerst wordt alles getest en voorbeelden gemaakt maar het is dan leuk om dit als give away weg te geven, een item zonder bestemming maken is niet mijn ding. En weggeven vind ik zoooo leuk.
Helaas kwam het tragische nieuws  dat de winnaars hun kindje hebben verloren, dat geeft wel een dubbel gevoel, vooral omdat ik hen kende. Tijdens de zwangerschap hoorde ik dat het niet allemaal super ging met het kindje. Toen ik  hoorde dat het manneke overleden was kon ik gewoon even niet verder aan een slinger -dat maakte niks uit want het was zondag- en als ik denk dat wij allen zo met hun meeleven en hierover nadenken, dan breekt je hart als je nadenkt wat de papa, mama en broertje meemaken.. Een kind verliezen is volgens mij echt zooo de hel op aarde.

Om nu af te sluiten met een fijne dag is ook zo dubbel..

Linda